این درس مهم ، در واقع دوّمین کلید لهجۀ عرب است.
در بین 28 حرف زبان عرب فقط 10 حرف از آنها ، تلفظ شان با زبان فارسی متفاوت است.
این حروف دهگانه عبارتند از: ث - ح - ذ - ص - ض - ط - ظ - ع - غ - و
حرف " ث "
این حرف را به اصطلاح باید « نوک زبانی » و نازک و کم حجم تلفظ کرد.
( مانند کودکی که نوک زبانی صحبت می کند!)
یعنی در حالی که نوک زبان با دندان های جلو در آروارۀ بالا تماس دارد ، هوا را به بیرون می دهیم.(فشار نوک زبان بر دندان ها زیاد نباشد.)
حرف "ث " بدون اینکه صدای « سوت » از آن شنیده شود ، تلفظ می گردد.
مثال: ثَوابَ - ثَقُلَت - ثَلاثُ - ثابِتٌ - مَثابَةً
حرف " ح "
حرف « حاء » با گرفتگی خاصی در حلق ، ایجاد می شود.
مانند کسی که بخواهد مثلاً پوست تخمه ای را که در حلق گیر کرده ، با فشار هوا خارج کند !
حرف "ح " را نباید پرحجم و درشت تلفظ کنیم.
مثال : اَلحَمدُ - حَمیدٌ - مَحَبَّةً - حاجِزًا - اَلمِحالِ
حرف " ذ "
حرف « ذال » عیناً مانند حرف « ثاء » از تماس نوک زبان و سر دندان های جلو آروارۀ بالا با صدای نازک و " کم حجم " تلفظ می گردد.(مهمّ )
دقت کنید که فشار نوک زبان با دندان ها زیاد نباشد.
مثال: ذَهَبَ - تَذَرُ - نَبَذَ - ذلِکَ - هذا
حرف " ص"
حرف « صاد » مانند « س » تلفظ می شود؛ فقط به همراه آن ، صدا پر حجم و درشت می گردد.( سین پر حجم = سین مُفَخَّم )
برای این کار ، سین را تلفظ و هم زمان گلو را پر حجم کنید . به اصطلاح عامیانه ، صدا را در گلو بیندازید! باد در غبغب بیندازید!
تأکید می شودکه هنگام تلفظ «ص» نباید سوت شدید شنیده شود .(مهمّ)
مثال : صَدَقَ – صَلَحَ – صالِحین – نَصاری – صُحُفِ
حرف "ض"
حرف « ضاد » از تماس کنارۀ زبان با دندان های آسیای بالا ( ازهر طرف که مقدور باشد ) و با صدای پرحجم و درشت تلفظ می شود.
اگر دقت کنید اکثر قراء مشهور که تلاوتشان در دسترس است ، حرف ضاد را مانند«دال» همراه با صدای پر حجم تلفظ میکنند ! (دال مُفَخَّم )
البته در صورتی که بخواهیم به این روش تلفظ کنیم ، بهتر است «دال مفخّم » را کمی نرم تر اداء کنیم و مانند دال با شدت همراه نباشد.
تلفظ " ض " کمی مشکل است . در واقع حرف سرکشی است! برای تسلط بر آن باید تمرین کنید.
مثال: ضَرَبَ – ضَعُفَ – وَضَعَها – ضآلّین – ضامِر
حرف " ط "
حرف « طاء » مانند حرف « ت » تلفظ می شود با این تفاوت که صدای آن درشت و پر حجم است.( تاء مفخّم )
حرف « طاء » قویترین حرف زبان عرب می باشد.
مثال : طَیِّبَةً – طَبَقاً – فَطَرَ – طابَ – قِنطارا
حرف " ظ "
این حرف دقیقاً مانند حرق « ذ » از تماس نوک زبان و سر دندان های جلو آروارۀ بالا ایجاد می شود؛ با این تفاوت که صدا در حرف « ظاء » درشت و پر حجم میگردد. ( ذال مفخّم)
باید دقت کرد که هوا با فشار زیاد در مخرج ظاء دمیده نشود.
مثال: ظَلَمَ – ظَهَرَ- اَعظَمَ - ظالِمین – تَظاهَرون
حرف " ع "
این حرف از میان حلق و به صورت نرم تلفظ می شود و گویی صدا " کش" می آید!
( البته این به معنای افراط در نرمی حرف نیست)
دقت کنید که حرف «ع » مفخّم و پر حجم اداء نمی شود.
مثال: عَلِمَ – مُعَلَمٌ – مَعَکُم - ماعُون – مَعایِشَ
حرف "غ "
حرف « غین » از همان محل تلفظ حرف « خاء » یعنی از ناحیۀ حلق تلفظ شده ،ولی صدای آن نرم و کشیده و دنباله دار است و حالت خراش و خشونت حرف « خاء » را ندارد.
صدای « غ » را می توانیم هنگامی که مقداری آب در گلو " غرغره " می کنیم ، بشنویم . صدای «غ » باید درشت و پر حجم باشد.
مثال: غَیرَ – غَضَبٌ - غُلامٌ – لُغُوبٍ – یَغُوثَ
حرف " و"
برای تلفظ « واو » نباید مثل صدای فارسی آن ، دندان های بالا با لب پایین مماس گردد ، بلکه در اداء این حرف ، لب ها به حالت " غنچه " در می آید و صدای « و» از میان دو لب خارج می شود.
باید دقت کرد که حرف واو کم حجم و نازک اداء شود.
مثال: ورَدَ – وارِدَهُم - نَواصی – وُجُوه – طَویلا
تلفظ ,صدای ,مثال ,زبان ,دندان ,درشت ,آروارۀ بالا ,باشد مثال ,تلفظ کنیم ,درشت تلفظ ,زیاد نباشد منبع
درباره این سایت